Y aqui estoy. Sentada otra vez en el ordenador mirando la pantalla, esperando a que alguien se conecte y pueda hablar con el. Escuchando canciones. Hoy a sido un dia como otros, sin hacer nada, solo estudiar para recuperar algo que ni siquiera me interesa recuperarlo. Haciendo cosas qu eno se porque las hago, mirando la gente pasando por la calle, y pensando" que problema tiene esa persona, como es que son tan felizes? y cosas sin sentido. La verdad es que pocas veces e conocido la GRAN felizidad. La que mas me acuerdo que la conoci, fue cuando vino mi hermana del congo junto con mis padres, habiamos adoptado a una niña, y muchos problemas por medio pero al final lo conseguimos y aqui esta a mi lado hablando y riendo. que feliz que se le ve.
La verdad, es que no se porque escribo esto si nadie lo vera.. pero bueno me apetecia recordarlo.
Nada mas.
et juru, que m'he emocionat sense adonarmen amb el text... nomes se que quan he acavat, he sentit una llagrima, i he pensat: quet passa carla? pf..
ResponderEliminarla teva grmana.. que mona es
i si que ho veura algu aixo
tu, jo i la rutis
t'estimo carlota
molt mes del que mai et podries imaginar
(L)